My Life as a Female Engineer 1

It is often not what someone says or does, rather a look you receive, a feeling in the span of a few seconds, that will be not respectful. When the young hopeful and arrogant undergraduate summer intern, originally from a country where majority of women are still submissive and second class citizens, from a prestigious school arrives and is introduced to you, a young petite female with a weird name, as his mentor and supervisor, and you see a disappointing look; one that does not trust your knowledge, capabilities, or that you could teach him anything. When day after day, you give him guidance on his assignment, check on him if he has any questions, and you get a simple nod that everything is ok, with a face that says "how could you help anyways". You give him some time to adjust and explore the problem. You are aware that he is not making any progress, and you know he has too much pride to come to you. Yet, you give him the chance by showing up at his desk every few days, to give him the opportunity, "Do you have any questions?", "How did you handle such and such part?", "Here are some good references by the way on this problem". Nods, oks, do not bother me and take my time looks are all you receive.

Till one fine day, he comes to you with a desperate look "there is a bug I have not been able to fix", and you know he has been struggling with it for a long time and has not been able to make any progress, and he had no other choice but to let you know. You go, take a look at his code, locate the lines the compiler is complaing about, and in a minute you see the problem. "You see this line where you declared ... how do you think the compiler interprets this?",..., pause, thinking, responses from him, " and you see how you are using it later here?", a light bulb turns on in his brain and you see his whole face shining. "Did you mean that?", I ask him. No, we both know. He fixes that line, compiles, runs, get the desired outcome, and for the first time you hear him say "Thank you", a heart felt one too, and the look on his face when looking at you is never like before anymore.

You keep going, one day at a time, one brain at a time. So many things have to be earned.

Godspeed Discovery!

I am few hours away,
From seeing the dreams of yesterday,
The hopes of today,
And the reality of tomorrow*,
All in one place.

A childhood friend,
Now a mother with a baby girl,
And me,
Have a hot date watching
Discovery fade away
For the last time in its long history.

Bon Voyage Discovery!
You have been more than great.
"Light this candle, make it right!"

------------------------------
* Referring to Robert Goddard's famous quote: "It is difficult to say what is impossible, for the dream of yesterday is the hope of today and the reality of tomorrow."

سنگى در دريا

دل من تنگ است و
دل تو سنگ.

سنگى ميشوم برايت
بسى سخت.
همين راميخواستى، نه؟

نه! تو ميخواهى سنگى،
نه، صخره اى باشى در دريا
موج ها بيايند و بروند
گاهى مهربان،
گاهى خشمگين.
گاهى برايت بنوازند،
گاهى لرزه بر اندامت بيندازند.

و تو همان طور آرام،
ساكت،
بى تحرك،
استوار بمانى،
و از اين همه تكاپو به وجد آيى،
و پايدارى ات را، قدرتت را،
به رخ دريا بكشى;
غافل از اينكه دريا، از سكوت و سكون متنفر است.
دريا، عاشق همنوايى و همراهى است.

حيف كه نميدانى
دريا با تو مهربان است
در چشم به هم زدنى
در روزى كه خيلى دور نيست
اگر اراده كند
تمام شن هاى زيرت را خالى خواهد كرد
و تو به پوچى تمام ادعاهايت پى خواهى برد.

دل دريا در يك سنگ نميگنجد،
و اين حقيقتى است گاهى تلخ.

Reality and dreams!

"The world of a filmmaker is marked by the interplay between reality and dreams. The filmmaker uses reality as his inspiration, paints it with the color of his imagination, and creates a film that is a projection of his hopes and dreams.

The reality is I have been kept from making films for the past five years and am now officially sentenced to be deprived of this right for another twenty years. But I know I will keep on turning my dreams into films in my imagination. I admit as a socially conscious filmmaker that I won’t be able to portray the daily problems and concerns of my people, but I won’t deny myself dreaming that after twenty years all the problems will be gone and I’ll be making films about the peace and prosperity in my country when I get a chance to do so again.

The reality is they have deprived me of thinking and writing for twenty years, but they can not keep me from dreaming that in twenty years inquisition and intimidation will be replaced by freedom and free thinking.

They have deprived me of seeing the world for twenty years. I hope that when I am free, I will be able to travel in a world without any geographic, ethnic, and ideological barriers, where people live together freely and peacefully regardless of their beliefs and convictions.

They have condemned me to twenty years of silence. Yet in my dreams, I scream for a time when we can tolerate each other, respect each other’s opinions, and live for each other.

Ultimately, the reality of my verdict is that I must spend six years in jail. I’ll live for the next six years hoping that my dreams will become reality. I wish my fellow filmmakers in every corner of the world would create such great films that by the time I leave the prison I will be inspired to continue to live in the world they have dreamed of in their films.

So from now on, and for the next twenty years, I’m forced to be silent. I’m forced not to be able to see, I’m forced not to be able to think, I’m forced not to be able to make films.

I submit to the reality of the captivity and the captors. I will look for the manifestation of my dreams in your films, hoping to find in them what I have been deprived of."

Open letter from Jafar Panahi - On the occasion of the Opening of the 61st Berlinale

Salve

Last night I saw the movie Salve or "مرهم" in Farsi by Alireza Davoodnejad. It was a well-made movie. For the most part, I was shocked by the characters in the movie. How everyone spoke by yelling at each other, how the youth in Tehran entertained themselves, how they would betray each other, and yet despite all that how easily they trusted each other again. It was as if I was seeing a foreign movie myself, not one from my own hometown. I felt detached and experienced culture shock. However, the moral story of the movie and the way it was conveyed was a masterpiece.

Davoodnejad showed the power of choice, the difference between being an observer and active participant, and the power of love so beautifully. The love that does not know any barriers of distance or generation gap. The love of an old religious grandmother who shadows her addicted granddaughter just to be there for her if she needed her. The love that makes her go to the most unlikely places for a woman of her age. She is everything to the granddaughter who was punished by her own father and abandoned by her so called lover and friends. The presence of the old religious seemingly cold and detached grandmother is all that girl needs to be saved: someone who loves her and cares for her.

من درك نميكنم، لطفا من را روشن كنيد.

اگر جلوى چشم شما يك نفر را بخواهند دار بزنن چى كار ميكنين؟ چشم هاتون رو ميبندين و گوش هاتون و ميگيرين؟ يا مثل فيلم سينمايى دنبالش ميكنين و تخمه ميشكونين؟ يا اينكه سعى ميكيند اجرا كنندگان حكم رو منصرف كنيد، حتى اگر نتيجه اى نداشته باشه. يا داد و بيداد راه ميندازيد و شهر و شلوغ ميكنيد تا همه بفهمن چه فاجعه اى داره رخ ميده، تا حد اقل كسى غير از شما هم بدونه كى كى چى كار كرد. بلكه آدمهاى ديگه اومدن كمك، ، تا اعدامچى را منصرف كنند، يا اگر نشد تهديد كنند، عواقب بدى رو بهش خاطر نشان كنند، بى آبروش كنند، يا شايد هم حد اقل سرش و گرم كنند و گولش بزنن و شخص محكوم رو فرارى و پناه بدن؟

ماه گذشته هشتاد نفر در ايران اعدام شدن. ما جز تماشا چه كرديم؟ در ايران صدا و سيما تحت كنترل دولته، اينترنت فيلتره، بهونه ما در خارج چيه؟ صداى خانواده هاشون رو به گوش دنيا رسونديم يا نه؟ نميشه بگيد نميدونستيم. من نميفهمم كسى كه روزى صد بار فيس بوك رو چك ميكنه، در باره هر مقاله و آهنگ و حرف دوستى كامنت ميده، چطور چشمش رو براى كمپين نجات يك جوان بى گناه ميبنده؟ از نظر نوع دوستى و انسان دوستى، فرقى نميكنه كه شخص مال كجاى دنيا باشه، اما اگر هموطنتون هست، هم دانشگاهيتون بوده، هم دوره ى بوديد، هم رشته اى هم هستيد، اگر شما كمك نكنيد، كى قراره بكنه؟ فكر نميكينيد واقعا ممكن بود سر خود شما بياد؟ الان بيشتر از 1000 نفر اين كمپين رو امضا كرده اند:

http://saeedmalekpour.freepoliticalprisoners.net/index.php

هيچ فايده يى هم كه نداشته باشه سعيد ملكپور و خانواده اش ميدونند كه تنها نيستند، اميد ميگيرند، روحيه ميگيرند. خاموشى گناه ماست. اعتراض به بى عدالتى ها در كمال امنيت و آسايش كمترين كاريست كه ميتونيم بكنيم. خيلى دوست دارم دليل چشم بستن و سكوت دوستان مطلع، مخصوصا شريفى ها رو بدونم. من درك نميكنم، لطفا من را روشن كنيد. شما چه هزينه اى حاضريد بپردازيد تا بى عدالتى ها و ظلم ريشه كن بشه؟ تايپ كردن يك اسم چقدر براى شما گران تمام ميشود وقتى بيشتر از هزار نفر اين كار رو كرده اند؟

فرهنگ سنتى، نوين، و معجونى در اين بين.

بهرام بضايى 3 ساعت از تاريخ سينماى ايران و جلوه هايى از فرهنگ و سنت هايى كه به انتقاد ميگرفت در سينماى ايران پرداخت. فرهنگى كه به غيرت و مردانگى معتقد است و حتى اگر فردى اشتباه كرده باشد، و به اشتباهش پى برده باشد، حاضر است به خاطر مردانگيش، و اينكه حرف مرد يكى است سر حرفش بايستد و از روى لجبازى سر هيچ و پوچ بميرد. فرهنگى كه كار كردن و درس خواندن را مال خر ميداند، به قسمت اعتقاد دارد، و نقش خود در سرنوشت خود و جامعه اش را صفر ميداند. فرهنگى كه به برنامه ريزى براى آينده اعتقاد ندارد. فرهنگى كه دختركى از پنجره هر روز مردى را ميبيند كه او را ميپايد. ميپندارد عاشق اوست كه هر روز به ديدارش مى آيد. فرهنگى كه حرف نميزند. سكوت ميكند. به خاطر سكوت اشتباه فكر ميكند. بدون رد و بدل شدن هيچ كلامى عاشق آن مرد كه ميپندارد عاشقش است ميشود. نهايتا روزى مرد در خانه شان را ميزند. دخترك ميپندارد به خوستگارى او آمده. مرد مامور دولت است و براى دستگيرى برادرش آمده. حرف ظاهرا درباره دهه هاى پيشين است، اما در حين شنيدن همان حرف ها جلوه هاى نوينى از اين فرهنگ و سنت ها كه ديگر نه سنتى است و نه مدرن را تجربه ميكنى.

فرهنگى كه برنامه ريزى براى آينده كه هيچ، حتى تا 3 ساعت قبل از سخنرانى نميداند كه چطور قرار است 3 تا 6 ساعت آينده اش را بگذراند. آيا شام قبل از سخنرانى ميخورد يا بعد؟ ايا دوستى را ميبيند يا نه؟ البته همه كار را ميخواهد بكند، و افتخار ميكند كه ظاهرا تمام كارها انجام شده و چك خورده اند. 45 دقيقه اى دوست گيجش را ميبيند. دوستى كه انقدر حالش گرفته است، كه به همان سلام و احوالپرسى ها و حرف هاى تكرارى كفايت ميكند. دوست تمام موضوعاتى كه ميخواست راجع بهشان حرف بزند و سوالاتى را كه ميخواست بپرسد فراموش ميكند. فرهنگى كه ظاهرا در سخن رانى هم شركت ميكند، هر چند كه در مدت كمى كه آنجا است چند تلفن ميگيرد، ميرود، و دوستش را قال ميگذارد. ديدار دوست و شنيدين سخنرانى چك ميخورند. منبر بعدى را نميدانم. حتما همه كار ها انجام شده اند و چك خورده اند.

فرهنگى كه مهربان است، و نميخواهد كسى را ناراحت كند. ميخواهد همه را راضى و خوشحال كند و درست نتيجه عكس را ميگيرد. به هيچ چيز و هيچ كس توجه و وقت صد در صدش را نميدهد، حتى اگر شده براى ده دقيقه. فرهنگى كه دم دمى مزاج است. افراط و تفريط ميكند، و غير قابل پيش بينى است. فرهنگى كه نه نميگويد، سكوت ميكند. اگر احتمال قرار يا ديدارى را داده و ديگر امكانش نيست، هيچ نميگويد، سكوت ميكند. فرهنگى كه همه انتخاب ها را باز نگاه ميدارد. فرهنگى كه در آن آدمها، وقتشان، و احساساتشان فقط يك آپشن هستند. فرهنگى كه توضيح نميدهد، سكوت ميكند. عذر نميخواهد، سكوت ميكند. فرهنگى كه معلوم نيست بعد از چند سال دوستى، يكرنگى و شفافيت در مكالمه با يك دوست را انتخاب ميكند، اگر اصلا اين كار را هيچ وقت بكند، و اگر اين كار را كرد كى دوباره اراده ميكند تا آن را از او پس بگيرد. سعى ميكنى تغييرى باشى كه دوست دارى ببينى. احساساتى برخورد نكنى، حتما دليلى داشته، در تمام مراحل تو پيشگام ايجاد ارتباط ميشوى، ميپرسى، ميشنوى. فرهنگى كه دردناك هست و دلت را ميشكند، هر چقدر كه سعى كنى منطقى باشى. سكوت ميكنى. سكوت را ميشكنى. ميترسى دلش بشكند. خيلى با هم فرقى نداريد.