زمين خوردن

پسر با پدر در خيابان راه ميرفتند.  آن طرف خيابان دو كودك، كه خواهر و برادر بودند، راه ميرفتند.  آن پسر ميخورد زمين و گريه ميكند.  خواهرش او را بلند ميكند و دلدارى ميدهد.  پسر نظاره گر به پدرش ميگويد: كاش من هم يك خواهر داشتم كه وقتى زمين ميخوردم بلندم ميكرد.

سالها بعد پدر اين را به دخترش ميگويد كه اين برادرت چقدرتو را ميخواسته و سفارش داده. 

در بزرگسالى خواهر كوچكتر از برادر بزرگتر و انتخاب هايش كه منجر به شكستهاى پياپى ميشود، عصبانى ميشود.  فكر ميكند بالاخره با سرش به سنگ خوردن بايد يك چيزى يك بار ياد بگيرد.  مادرش ميگويد، وقتى كسى افتاده بايد دستش را گرفت تا دوباره بتواند روى پايش بايستد.  خواهر كوچكتر ميفهمد كه برادرش زمين خورده و كار او بلند كردنش هست. خواهر كوچكتر چه ميدانست چه بدجور برادر بزرگش در زندگى زمين ميخورد.  حداقل برادر در بچگى خوب عاقل بوده..

-----

I wrote this story, and the process of writing made the same ancient dilemma and battle of cultures and world views within me more clear.  Why did not the parents tell the boy that you have all the love you need without a sister?  That you can rise and stand up on your own feet when faced with hardships if you equip yourself with life skills.  Why parents and later himself did not build the necessary self-confidence.  Why is not the sister told and reminded that while you can help others when asked, if you wish, you are not responsible for other people's choices and life.  That you are responsible only for your actions, choices, and life.  Why?