One Lesson A Day

I have opened a new blog titled "One Lesson A Day". The idea is to remind and encourage myself (and maybe others) to learn on a daily basis. I also felt the need to have a separate blog for more factual, informative and educational content, as opposed to this one containing personal and emotional ones.

I hope to see you there.

تمام گلهاى من

جسمين كوچولو حرف ميزند. از نوزادى عاشق طبيعت بود. هر وقت گريه اش ميگرفت، كافى بود ببريش پشت پنجره يا توى بالكن. اونوقت محو تماشاى برگى بالاى درختى ميشد و آرامش ميگرفت. به صداى گنجشك ها و كبوتر ها گوش ميداد و با انگشتش حركتشون رو دنبال ميكرد. حالا گل جزو معدود كلماتى است كه بلد هست. چه توى گلدون، چه توى باغچه، و چه توى كتاب يا روى كپشش هم كه باشد (آره، به كفش هم كپش ميگويد)، بايد به آن اشاره كند، به همه گل گل بگويد، خم شود و آن را بو كند. جسمين عمه را هم خوب ياد گرفته. از دور تند تند ميدود مى آيد بغل عمه، يا از پشت صندلى از اين ور و آن ور مى آيد سرك ميكشد و عمه عمه ميگويد و عمه كيف ميكند.

ناتالى اما ديگر بزرگ شده! او ياد گرفته كه خودش را خوشحال نگه دارد و سر گرم كند. يك مرتبه ميره تو خط آهنگ و نمايش ساختن، يك مدت ميرود دنبال كار دستى درست كردن و در يك روز اگر ولش كنى هزار تا كلاه ممكن است درست كند. اما ويكتوريا. ويكتورياى كوچك و رمانتيك، اين روز ها غمى در صدايش بود پشت تلفن. غمى كه دل عمه را ميشكست .
اما كافى بود كه دوباره عمه را ببيند، بپرسد:

Ammeh, would you like to dance?

و به عمه رقص ياد بدهد، و هر دو شاد و خوشحال برقصند.

راديو كالج پارك!

راديو كالج پارك شش ساله شد!

لطفا همچنان با ما باشيد، ما رو به دوستان فارسى زبانتون معرفى كنيد، و ما رو از نظرات و انتقادات خودتون مطلع كنيد.

ما يك صفحه فيسبوك هم داريم.

خسيس ترين ها

به نظر من، كسانى كه وقتى از روبروى شما رد ميشن، مخصوصا اگر آشنا باشن، خودشون رو به نديدن ميزنند كه نكنه مجبور بشن يه سلام و عليكى رد و بدل كنند، يا كسانى كه توى يه راهرو نزديك يا جلوى شما راه ميرن، اما سرعت خودشون و يه مرتبه كم ميكنند كه شما جلو بزنيد، نكنه مجبور بشن خداى نكرده در رو براى شما باز كنند، بخيل ترين و خسيس ترين آدمهاى روى كره زمين هستند.

دارنده جواب تمام سوالات!

شاگرد نازنين من آب ميخواد بخوره بهم خبر ميده: من ساعت 2:30-3:30 دارم ميرم فلان تاك. هر يك پيپرى كه پيدا ميكينه ذوق ميكنه بهم خبر ميده،... ديروز يه ددلاين داشتم، يه مرتبه اومد تو آفيس نگران، كه بين فلان روش و فلان روش تو كدومش و ميخواى من انجام بدم، انگار الان دنيا تموم داشت ميشد. خيلى نزديك بود بگم من الان نيم ساعت بيشتر وقت ندارم يه چيزى رو تحويل بدم و بعدن راجع بهش حرف ميزنيم، اما ياد هزار بارى افتادم كه همينجورى خودم ميرفتم دم آفيس استادم، يا ادوايزر سر كارم، و اينكه اونها هميشه درشون باز بود، و هيچ وقت من رو پس نميفرستادن، مگر تعداد بارهاى كم اون هم در طى سالها با هم كار كردن. تازه فهميدم بيچاره ها چه ميكشيدن، به يك آره و نه كه من راضى نميشدم، كلى بحث و گفتگو و حتى درد دل احتياج داشتم. اون وقت تو اين دانشجوى نازنين كه با هزار اميد و آرزو از اون سر آمريكا كوبيده اومده كه همش 10 هفته برات كار كنه رو ميخواى بگى برو بعدن بيا! آخه خجالت هم خوب چيزيه. حالا اگر خود كار نبود و كاميونيكت نميكرد كه ده برابر بايد بيشتر انرژى صرفش ميكردى دختر جان. گوش دادم و يه جواب هيبريدى بهش دادم كه اول رو فلان متد فوكوس كن، بعد اگر وقت داشتى و خواستى اون يكى رو هم انجام بده.... آره، خيلى كمك بزرگى بود، ميدونم! :-)

Please stay with us! We will go anyways !

Tired and exhausted last night I stopped by my local grocery store to buy some usual stuff: milk, bread, fruits,.... As I entered, it was as if I entered a store of a city that was hit by a tornado, or famine. More than half of the shelves were empty, whatever fruits and vegetables that were left, were not of good quality. Maybe they just had a delay in restocking? It was not winter to blame a storm or fear of a storm for empty shelves. Then, I paid more attention. Flower stands were gone, magazine stands were gone, .... it was just so sad. As I went to the cashier I asked: "What is happening?", hoping to hear we are remodeling, renovating, ... not wanting to hear what I heard: "We are closing!". Why? How? I have been coming to this store for seven years at least once a week. I know so many people who work here. I knew where everything was, did not have to search for anything. It is a mile a way from my place. That shopping center had everything I needed: my bank, grocery shopping, Starbucks, insurance company, pizza place, ice cream place, drug store; it used to have Blockbuster too, but I blamed Netflix for their closure; What is Giant's excuse? "Not enough income!" How can that be? All the houses and units in this neighborhood are not enough for them? Where is everybody shopping from? I actually felt betrayed by my community. And how did I not see it coming? There were no signs or announcements or did I just not pay attention?

As I did my last shopping there and came out, I looked behind the store door. There was an announcement. This location closes at 6:00 pm on Thursday. We appreciate your patronage! .... and I thought "Do you?".

---------------------------------------------------------------------------
p.s. I had not seen him in a while there. I was actually happy for that. It probably meant that he moved to a desk/in-door job, or was just busy with college. I understood the happiness of Chuckie in Good Will Hunting when he knocked at Will's house and finally got no response one day.

“Chuckie: .... Let me tell you what I do know. Every day I come by to pick you up. And we go out we have a few drinks, and a few laughs and it's great. But you know what the best part of my day is? It's for about ten seconds from when I pull up to the curb to when I get to your door. Because I think maybe I'll get up there and I'll knock on the door and you won't be there. No goodbye, no see you later, no nothin'. Just left. I don't know much, but I know that.”

Ammeh :-)

: Ammey?
: baleh?
: Ammey?
: baleh?
: Ammey?
: jaan e Ammeh?
: Ammey?
: baleh? :-)
...
...
...

Jasmine learned and said Ammeh tonight and there is no turning back! :-)