نامه

از همون دوران کودکی و زمان جنگ که برادرهای من از ایران خارج شدند، من با پدیده "نامه" آشنا شدم. در اون زمان اینترنت که نبود هیچ، تلفن زدن به خارج هم دنگ و فنگ‌های خودش رو داشت. اول باید زنگ می‌‌زدی به ادارهٔ مخابرات. اگر راه میداد و اشغال نبود، تلفن راه دور مورد نظر رو به اپراتور میگفتی‌. بعد اپراتور تلفن رو میگرفت و اگر خوش شانس بودی و خط راه میداد میتونستی حرف بزنی‌، البته تا وقتی‌ که قطع نشه. درسته که شنیدن صدای بردرام برای من و پدر و مادرم خیلی‌ با ارزش بود، اما نامه چیز دیگری بود. نامه رو میشد چند بار خوند، لمس کرد، بو کرد. یک چیز فیزیکی‌ که در دست اونها بوده، از یک دنیای ناشناس به دست ما رسیده بود. هر چند طولی نکشید که ما فهمیدیم که تنها خوانندگان این نامه ها، ما نبودیم. اغلب موارد پاکت‌های نامه توی یک کیسه پلاستیکی به دست ما میرسید که روش مهر آبی‌ رنگی‌ بود: " این مرسوله در راه آسیب دیده، و ما آن‌ را ترمیم کرده ایم"، یا یک چیزی توی همین مایه ها. میدونم که کلمات "مرسوله" و "ترمیم" رو هم اولین بار از روی این مهر‌ها یاد گرفتم. پاکت نامه پاره شده بود و روی پارگی چسب نواری زده بودند. خوب، خدا عمرشون بده لااقل نامه‌ها رو به ما میدادند و انقدر نگران بودند که هر دفعه ترمیمشان میکردند!

انقدر سالهای جنگ و دوری طولانی شد که ما شدیم استاد نامه نگاری. نامه‌های رسمی‌ زیادی هم در طی‌ سال‌ها نوشتیم. دعوتنامه برای ویزا، درخواست ویزا، در خواست پذیرش، در خواست کمک هزینه تحصیلی‌، ... .

حالا هم که مثلا موفق شدیم صبح تا شب کارمون شده نامه نوشتن. بهترین نوعش نامه برای ارزشیابی یک شاگرد قدیمی‌ و توصیه استخدام شدن او در جایی، یا تعریف از یک همکار هست. بقیه ش ابراز نگرانی‌ یا مخالفت با یک موضع، در خواست آزادی زندانیان سیاسی، در خواست لغو اعدام زندنیان سیاسی است. هر روز اسم جدیدی و هر روز نامه جدیدی. هر روز این نامه‌ها را امضا می‌کنیم و پخش. "نامه" یعنی‌ دوری، التماس، بی‌ چارگی، دل خوش کنی‌.