زن نوين

"
زن نوين، دختر نجیبی نیست که عشقش به یک ازدواج موفق ختم شود، همسری نیست که در خفا از خیانت های شوهرش رنج بکشد... پیردختری نیست که در حسرت عشق نافرجام جوانیش بسوزد، او قربانی شرایط رقت بار طبیعت سرکوب شده اش نیست... زن نوین قهرمانی است که مستقلانه از زندگی طلب می کند، که اعتماد به نفس دارد، که علیه بردگی جهانی زنان در مقابل دولت و خانه و جامعه می ایستد، که به عنوان نماینده همجنسانش برای حقوقش می جنگد.
"
الكساندر  كولونتاي

Desiderata

"Go placidly amid the noise and haste, and remember what peace there may be in silence.
As far as possible without surrender be on good terms with all persons.
Speak your truth quietly and clearly; and listen to others, even the dull and the ignorant; they too have their story.

Avoid loud and aggressive persons, they are vexations to the spirit.
If you compare yourself with others, you may become vain and bitter; for always there will be greater and lesser persons than yourself.
Enjoy your achievements as well as your plans.
Keep interested in your own career, however humble; it is a real possession in the changing fortunes of time.

Exercise caution in your business affairs; for the world is full of trickery.
But let this not blind you to what virtue there is; many persons strive for high ideals; and everywhere life is full of heroism.
Be yourself.  Especially, do not feign affection.
Neither be cynical about love; for in the face of all aridity and disenchantment it is as perennial as the grass.

Take kindly the counsel of the years, gracefully surrendering the things of youth.
Nurture strength of spirit to shield you in sudden misfortune.
But do not distress yourself with dark imaginings.
Many fears are born of fatigue and loneliness.

Beyond a wholesome discipline, be gentle with yourself.
You are a child of the universe, no less than the trees and the stars; you have a right to be here.
And whether or not it is clear to you, no doubt the universe is unfolding as it should.

Therefore be at peace with God, whatever you conceive Him to be, and whatever your labors and aspirations, in the noisy confusion of life keep peace with your soul.
With all its sham, drudgery, and broken dreams, it is still a beautiful world. Be cheerful.
Strive to be happy."

Max Ehrmann,

Lost and found

I am lost,
Find me!

-------------------
Not!  The person who did asked me not to lose track of this short poem.

It is my life

Sometimes we hide behind excuses like work, study, kids, etc, to avoid participating in an event or task, when deep down we know we do not want to do something no matter what.  Sometimes we do not have the courage to admit it to ourselves, let alone to others.  Sometimes we are developed to feel ashamed of our choices by our culture, society, family, or ourselves.  We have the right to be who we want to be and live how we want to, do not we?  Why is it then such a hard battle just to live your own life?

آتش فشان خاموش

و اولين بانگ يك اذان كافى است تا تو را در هم بشكند، تا تمام دردها و غم هايت را اشك بريزى، تا همه خاطرات و زندگى ات را در بانگى مرور كنى.  يك صدا ميبرد تو را به جا هاى خيلى دور، هر چند نزديك.  صداست كه در درون ميماند و در حافظه حك ميشود. "خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد".

والانتير دى

بابا: هپى والانتير دى (خنده)

من: (خنده) مرسى، ولنتاين، نه والانتير

من و بابا

اولين بار تو دستم رو گرفتى بردى سينما.

تو به من دوچرخه سوارى ياد دادى.

تو مطمئن شدى من شنا ياد بگيرم.

اولين بار تو به من انگليسى ياد دادى.

تو دستم رو يك روز تابستان گرفتى بردى كلاس زبان اسم نوشتى در حاليكه من غر ميزدم كه تابستون نميخوام كلاس برم، غافل از اينكه تو درى به دنيايى جديد به رويم باز كردى كه ديگه نميخواستم ازش بيروم برم.

تو سرماى زمستون و گرماى تابستون من و كلاس زبان ميبردى و 1.5 ساعت راه ميرفتى، خريد ميكردى، تا من كلاسم تموم شه و برگردونيم خونه.

هر روز صبح زود تو سرما و جنگ ميرفتى نون داغ و شير  تازه براى صبحانه من ميگرفتى.

هر روز من رو مدرسه ميرسوندى.

شوفاژ قراضمون كه خراب بود و فيوزش ميپريد، نصف شب ها از خواب ناز تو سرما پا ميشدى ميرفتى موتور خونه كه يك دكمه فشار بدى.

اينجا هم كه بودى، قبل از كه من برم بيرون براى اداره، زود پا ميشدى برف و يخ  ماشينم رو برام تو پاك ميكردى

برام انار دونه ميكردى

پات كه شكسته بود و جنگ هم بود، همه شهر رو گشتى چن من براى يك كلاس دفتر  موسيقى ميخواستم، زمانى كه كمبود بود و تو همه چيز بايد صرفه جويى ميكرديم.

تو به من يك كودكى خوب و شاد دادى، احساس امنيتى كه صدام و بمب هاش از من نگرفت، تا وقتى كه خونه بودم.  اون حس ديگه هيچ وقت بر نميگرده، كه غصه هيچ چيز و هيچ كس و نخورم تا وقتى بابا هست.

هزار و يك كار  ديگه كردى براى من كه براشون بهت به اندازه كافى نگفتم مرسى.

تو هميشه بابا بودى و من حتى نتونستم از تو نگهدارى و پرستارى كنم.