Thursday, May 12, 2016
زابل
امروز صبح در رادیو ملی واشنگتن دی سی، گزارشی از خشکسالی در مرز
افغانستان و ایران پخش شد. در برنامه با یک پیر مرد زابلی کشاورز مصاحبه
شد. صداش در زمینه بود و برگردان انگلیسی روش. از این میگفت که کشاورزی
تنها راه در آمدشون هست، که دولت ایران هیچ سرمایه گذاری در آنجا نمیکنه و
خشکسالی سالهای متوالی ضربه زیادی به مردم آنجا زده. اینکه هیچ کارخانه
ای آنجا نیست. حتی واردات کمی که از افغانستان میکردند دیگر امکان پذیر
نیست چون دولت مرز رو به خاطر ترافیک مواد مخدر بسته. اینکه رسانههای
ایران زابل رو خیلی پوشش نمیدهند. و من به این فکر میکردم که در تمام
مدت زندگی در ایران، هیچ شناخت كافى از زابل و مردمانش نداشتم و هیچ وقت
صدای آن هموطنانم را نشنیدم. فقط يك بار سفرنامه اى چاپ كانون پرورش
فكرى كودكان و نوجوانان از يك خبر نگار كه به سيستان و بلوچستان رفت بود را
خوانده بودم. عكس هاى آن كتاب و آشنايى با شدت فقر آنها و اينكه بچه هاى
آنجا چقدر متفاوت از من زندگى ميكردند، من را به شدت تكان داده بود. حالا
صبح ، در راه کار، این سر دنیا، صدای این مرد زابلی به گوش من میرسه.
راستی پیر مرد میدون صداش رو مردم در آمریکا امروز صبح شنیدند؟ میدونه
واشینگتن دی سی کجاست؟ اثر این گزارش ٔبر زندگی او چه خواهد بود؟ آیا
سفر خبر نگارهای بیبیسی نیوز و ان پی آّر برای تهیه این گزارش باعث
توجّه هر چند موقتی به این مردم شده؟
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment