كفر به احساس

تمام شعرهاى دنيا گفته شد.
هر كس در هر عصرى،
همان شادى ها را چشيد و دردها را كشيد و سرود و رفت.

اگر شعر درمان نباشد چه؟
اگر شعر، ريشه دردها باشد چه؟

شايد بايد بى دين و ايمان شد،
كفر گفت به احساس،
برود پى كارش،
ديگر جرات نكند كسى را دست بيندازد.
نه تو را، نه من را، نه هر كس ديگرى را.

شايد بازار شعر بايد كساد شود.
مشتريانش كمتر، تلفاتش كمتر.
پيش از آن اما، در سوگ شعر شعرى بايد سرود.